Güçlü Görünüp İçeride Yorulanlar

Dışarıdan bakıldığında güçlü görünen insanlar var.

Sorumluluk alan, çözüm üreten, kriz yöneten, “idare eden” insanlar. Çevreleri onları dayanıklı ve kontrollü olarak tanımlar.

Ama aynı insanlar geceleri zihnini susturmakta zorlanabilir.

Yalnız kaldığında içini kaplayan bir yorgunluk hissedebilir.

Bu yorgunluk sadece fiziksel değildir. Sürekli güçlü kalmanın, duyguları ertelemenin, kırılganlığı saklamanın yorgunluğudur.

Bazen kişi şunu fark eder:

“Her şeyi yapıyorum ama içimde bir eksik var.”

“Kimseye yük olmuyorum ama ben kime yaslanıyorum?”

“Başarılıyım ama neden huzurlu değilim?”

Güçlü olmak çoğu zaman erken öğrenilmiş bir roldür. Duygulara yer açılmamış olabilir. Üzülmek zayıflık sayılmış olabilir. Başkalarının ihtiyacı varken kendi ihtiyacını ertelemek daha güvenli gelmiş olabilir. Zamanla bu bir kimliğe dönüşür:

“Ben hallederim.”

“Ben iyiyim.”

“Ben sorun çıkarmam.”

Oysa insan yalnızca güçlü yanlarından ibaret değildir.

Kırılganlığı da vardır, öfkesi de, korkusu da, yorulma hakkı da.

Belki mesele daha güçlü olmak değildir.

Belki mesele, yükü tek başına taşımayı bırakmayı öğrenmektir.